Levy Geernaert

Zeeland – Levy Geernaert       

 

Ik ben Levy ik ben nu 17 en ik heb jou nog niet ontmoet, maar als ik je had ontmoet

was je nu bij me geweest.

 

Ik wou niet zijn zoals de andere op school.

 

 

Ik wou niet zijn als mijn vrienden die altijd de neiging voelde om duidelijk te maken hoeveel “bitches” ze “fucktte”.

 

 

Ik wou niet zijn zoals mijn moeder die minstens 1 keer per week geschrokken naar de wasmachine rende omdat ze in de veronderstelling was dat de kat erin zat.

 

Ik wou gewoon mezelf zijn.

 

Het begon allemaal bij de Efteling:

 

Het schoolreisje naar de Efteling

Vanuit elk hoekje van het klaslokaal klonk af— schuw en keer- in de vorm van het voorstellen om eventueel te gaan paintballen, of ‘’nog liever euthanasie. ” riep Tom.

 

“Je bent nooit te oud voor de Efteling” echode nu in die zelfde hoeken.

 

Een argument dat niet helemaal ophield toen we aankwamen en er een menselijke ketting van 6 t\m 10 jarigen was gevormd tussen onze bus en de ingang.

 

daar zag ik je voor het eerst tussen de schaduwen van 6-jarigen die hun snot aan het eten waren en tikkertje aan het spelen,

met een elegante beweging haal je het blonde plukje dat voor je ogen hing achter je- oren.

 

Ken je dat gevoel dat je een gevoel nog nooit gevoeld hebt, dat gevoel voelde ik.

Je was wat ik pretendeerde te zijn met een soort zuiverheid die ik maar niet van me af kon wassen.

 

Ik deed nog een poging jou in mijn vizier te houden maar dat ging lastig toen ik eenmaal van Tom MOEST kijken naar een video waar ze claimde dat pinguïns twerkte ik duwde zijn telefoon vlug weg maar jij was al nergens meer te bekennen, volgens Tom was de poging van de pinguïns “close enough”,  “close enough”de soepele mix van engels in het nederlands is al jaren niet meer weg te denken.

 

eenmaal in het park en uit de python besloten Tom en ik op een bankje te gaan zitten omdat we besloten hadden dat de beste manier was om onze lunch binnen te houden, goed idee bleek toen een man twee minuten na ons eruit kwam en zijn ontbijt en lunch hetzelfde deed. Een duidelijk te oude man voor de python die waarschijnlijk het het helse recreatievoertuig dat zoveel draaien maakt dat het kijken ernaar mij al misselijk maakte uitgeprobeerd had om te bewijzen aan zijn kinderen en vooral zichzelf dat hij nog jong genoeg was om aan zulke gekkigheid te participeren en dus “lol” te hebben.

 

Het feit dat hij een pet op had

vertelde mij genoeg hij was een van de deelnemers aan een eindeloos lange marathon waaraan de meeste  pas in hun veertigste begonnen die zich uitten in het kopen van een motor en doen alsof ze nog wél haar hadden, ik was al begonnen.

Tom merkte op dat de meneer hotdogs had gegeten en gaf hem de tip dat dat nooit een goed idee is voor je in een achtbaan gaat, Tom werd vriendelijk bedankt. voorons lag nu een deel van de meneer zijn gal gemengd met wat erover was van de hotdog en iets dat verdacht veel leek op broccoli, een zielig plasje verleden met de zure geur die daar bij hoort, ik identificeerde me teveel met dit plasje dan zou moeten,

 

Toen zat jij plots naast ons, nu kon ik je groene ogen pas echt goed zien je mooie smalle gezichtje en de gewichtloze manier waarmee je jezelf droeg, zonder arrogant over te komen.

 

de volgende vier uur zaten boordevol alle clichés uit het boekjes inclusief “de liefde bestaat niet” en de ik”haat clichés gesprekken.

op de achtergrond van de meeste galmde carnival festival, romantisch dus.

 

twee jaar later

 

is het al een gewoonte dat ik dronken voor je kamer in Utrecht sta, wanneer ik weer eens mijn geluk probeerde te zoeken in de diepte van de fles  in een tevergeefse poging mijn emoties te verzuipen.

 

Als je dan de deur open deed was het weer duidelijk dat jij iets in mij zag wat ik zelf niet kon zien.

maar dit keer was het anders,

 

wat jouw woorden in eerste instantie niet wouden zeggen deed je blik al, het was de blik van het niet meer instaat zijn van kunnen dromen waar we waren maar moeten accepteren waar we zijn: gevallen in de put vol middelmatigheid. Dat was de norm tegenwoordig: accepteren het enige wat de mens in de 21e eeuw in de weg staat is zichzelf maar we hebben allen de hoop opgeven althans zo lijkt het als je iet dat de mens niet eens meer tracht elkaar te begrijpen, tieners gefilterd door instagram om luchtdicht verpakt net als een kant en klaar maaltijd opgewarmd in de magnetron waar geen enkele hersencel het heeft kunnen overleven.

 

ik hang losjes over je bureau proberend me drank binnen te houden.

Wanneer de preek begint:

“Waarom heb je voor alles een onzin antwoord, zet die façade af wees jezelf bla bla bla” na die prachtige uitspattingen van onzekerheid hoorde ik vooral ruis dat hoorde ik wel vaker om me heen van in de trein tot op school, ruis.

 

“Misschien kan je wel gewoon geen man zijn omdat je vader er niet was”

 

hoe moest ik leren een man te worden moest ik maar gewoon  tieten roepen en mijn penis in elk gat dat groter dan 4 cm in wijdte was stoppen en als ik bezig was bij elke voetbalwedstrijd roepen dat ajacieden joden waren de bal buitenspel en het bier nooit koud stond

 

jouw veel te kleine studentenkamertje met een bureau en wastafel en je slecht opgemaakte tweepersoonsbed voelde koud, kouder dan eerst.

voor een tijdje regende het scheldwoorden en af en toe een boek of pen.

 

de zon brak al door jouw luxaflex waardoor er kleine reepjes zonnestralen ontstonden eentje daarvan viel op jouw prachtige groene ogen.

 

Ik moest weg en hoefde niet meer terug te komen.

 

Ik wil iets zeggen zoals je bent mijn alles of iets anders zoals ze in films deden dit hoort het moment te zijn dat alles goed komt maar helaas stopt  helaas stopt de ongelukkige samenloop genaamd het leven zelfs niet voor mij, en met een vloeiende beweging spuug ik op je bed

 

ik roep nog iets van ik wil samen zijn

“nee je wilt niet alleen zijn er is een verschil”

 

Deur dicht bam

 

buiten

 

alles wat ik achterliet mijn zure plasje verleden.

 

had ik liefde of begrip gevonden, die twee haalde ik nog wel eens door elkaar.

ik  wou niet meer mezelf zijn

 

ik wou  zijn zoals mijn moeder die minstens 1 keer per week geschrokken naar de wasmachine rende omdat ze in de veronderstelling was dat de kat erin zat

 

 

 

ik wou zijn als mijn vrienden die altijd de neiging voelde om duidelijk te maken hoeveel “bitches” ze “fucktte”

 

ik wou zijn zoals de andere op school.

 

ik ben levy ik ben nu 17 jaar oud

en ik heb jou nog niet ontmoet

 

maar als ik je ontmoet had.

was ik je toch al kwijt